Een heftige nasleep na de miskraam

By

Allereerst wil ik iedereen enorm bedanken voor alle  steunende, lieve reacties op het nieuws dat de zwangerschap helaas een miskraam werd.
Ik vind het werkelijk waar bijzonder dat mijn blog een kracht erbij krijgt als het gaat om dit soort nieuws.
Via facebook, instragram als privé kreeg ik vele verhalen te horen van meiden/vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt, of ook midden in een miskraam zaten, pril zwanger zijn na een miskraam ( wat enorm spannend is ) of dames die al een hele poos proberen zwanger te raken wat niet zonder slag of stoot gaat.
Bijzonder vind ik dat je elkaar op deze manier vind. Dat het taboe uit de lucht is en dat het bespreekbaar is. Dat je op die manier ‘lotgenoten’ vind waarbij je maar één woord of zin hoeft te zeggen/typen en het begrip wederzijds is. Ik heb enorm veel steun gehad aan alle reacties, ieder op zijn eigen manier in zijn/haar eigen woordkeuze. Bedankt!!

Een heftige nasleep na de miskraam

En dat is het ook met een miskraam. Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier. De één doet het in haar eentje terwijl de ander – zoals ik – het online deelt. Maar wat was het fijn toen ik op mijn werk kwam en niets meer hoefde te vertellen. Dat mijn verdriet er mocht zijn.
Want hoe klein ‘het’ nog was, hoe groot het was in mijn hart en hoofd.
Ik had nooit gedacht dat het mij zo zou raken en veel met mij zou doen. Voor mijn miskraam dacht ik hetzelfde als 80%. ‘Het is nog maar klein’, ‘het is niet eens een kindje maar een embryo of vruchtje’, ‘er was vast iets mis en daarom heeft je lichaam het afgestoten. Het is beter zo’.
Hoe goed bedoeld deze reacties ook zijn, je verstand en hart zeggen wat anders. Dit was al jullie kindje!

*Disclaimer verder lezen op eigen risico*

Wanneer zet de miskraam door?
Op 30 maart kregen we tijdens de eerste echo  te horen dat het niet goed zat en dat het een miskraam zou worden. Ik besloot af te wachten in wat mijn lichaam ging doen. Een week ging voorbij zonder dat iets gebeurde. Zondag 9 april was ik aan het werk toen ik ontdekte dat ik begon te vloeien.  Nog niet heftig of veel, meer een klein beetje en af en toe wat lichte krampen. Ik realiseerde me dat dit het begin van het einde was. Enerzijds was ik opgelucht, maar anderzijds was ik huiverig voor wat mij te wachten stond.

Om iets met mijn gevoel te doen (geef de hormonen maar de schuld) gaf ik toe aan mijn opruim woede en ruimde ik de linnenkast op het werk opnieuw in.
Gelukkig was ik om 13.00 uur klaar met werken. In de avond leek het bloeden over te zijn.
Toen ik maandag ochtend wakker werd was het bloeden toch al beduidend meer dan zondags.
Ik belde met de verloskundige en zij raadde aan om thuis te blijven om mijn lichaam rust te geven zodat de miskraam door kon zetten.
Ik belde met het werk en jeetje wat was het moeilijk om hardop uit te spreken dat de miskraam in gang gezet werd. Het leek nu pas echt. De afgelopen dagen waren voor mijn gevoel een roes. Een donker wolkje wat boven mij hing, maar het regende nog niet. We waren in afwachting wanneer de bui zou komen.

Dinsdag werd het bloeden nog meer en had ik ook krampen erbij. Daniël had geregeld dat hij die dag thuis kon werken en dat vond ik heel fijn. In zijn middag pauze bracht hij Aron naar de opvang (die stond al gepland omdat ik eigenlijk een late dienst had).
Dat vond ik enorm fijn. De gehele dag heb ik  in bank en bed doorgebracht. Ik verloor ook stolsels, maar geen idee of ik het vruchtzakje verloren was. Moeilijk te zien in onze wc.
’s Avonds dook ik het bed in met een warme kruik. Deze twee dagen kon ik alleen maar huilen en was ik enorm emotioneel.
Woensdag had ik weer contact met de verloskundige. Aan het geen wat ik dinsdags verloren ben leek het erop dat dat de miskraam was.
Vrijdag ging ik alweer werken. Ik had afleiding nodig.

In mijn broek plassen
Een week na de miskraam was het bloeden over gegaan in oud bloed. Dat is normaal zoals het einde van een menstruatie.
Echter in het weekend van 22 april begon ik helderrood bloed te verliezen. ’s Maandags belde ik met de VK. Gedacht werd dat dit al een menstruatie kon zijn met een grote schoonmaak van de baarmoeder. Een eerste menstruatie na een MK kan heftiger zijn. Aan het bloed te zien  leek het ook een begin van een menstruatie. Het advies was aan te kijken en mocht ik iets van koorts krijgen of heftige bloedingen met 3 maandverbanden in één uur wisseling, dan moest ik meteen bellen. Later in die week verloor ik af en toe ook wat kleine stolsels.
Mijn gevoel zei dat mijn baarmoeder nog niet schoon was. Maar omdat ik verder nergens last van had en toch het liefste wilde dat mijn lichaam alles zelf zou doen hield ik mijn lichaam goed in de gaten.

Het was zondag 30 april toen ik op het punt stond om een rondje te gaan hardlopen. Ik snoot mijn neus toen ik ineens iets langs mijn benen voelde lopen. Plaste ik nu in mijn broek?? Wat gek!
Hup naar het toilet. Ik verloor flink wat bloed. Ik wisselde mijn maandverband en besloot niet te gaan hardlopen en even aan te kijken. Die avond had ik tenslotte een late dienst. Maar mijn gevoel zei dat dit niet goed was.

Een kleine mini bevalling en heftig veel bloed verlies
Terwijl ik weer opstond van het toilet leek het weer alsof ik in mijn broek plaste. En ja hoor ik verloor weer veel bloed. Ik wisselde mijn maandverbond, stond op en was onderweg naar de keuken om een broodje te smeren toen ik wederom voelde dat ik ‘plaste’. Dit kon niet goed zijn.
Ik ging terug naar het toilet. Ik zat goed en wel toen ik twee grote stolsels naar beneden voelde vallen.
Dat was zo bizar en raar. Even voelde het als een kleine mini bevalling, maar dan zonder weeën.
Het bloeden manifesteerden zich vooral in druppels. Het bleef maar druppelen in de toiletpot. En niet zo’n beetje ook
Ik riep naar Daniël dat hij de VK moest bellen en dat het niet goed zat.
Nadat de VK gearriveerd was en mijn verhaal aanhoorde belde ze meteen het ziekenhuis om een echo te laten maken. Mogelijk was ik dan toch niet helemaal schoon.

Naar het ziekenhuis
“Neem voor de zekerheid een tasje met spulletjes mee” zei  de VK.
“Moet ik ook een pyjama meenemen? Is er kans op een curettage?” vroeg ik.
De VK knikte.
Ik slikte en liet de tranen die ik al een hele tijd in bedwang hield stromen. Het enige wat ik dacht was: “Maar dan is Aron hier thuis en ik lig in het ziekenhuis, zonder Aron“.
Terwijl mijn volle verstand wist dat hij thuis was bij Daniël. Toch voelde het raar en anders dan wanneer hij bij mijn ouders logeren zou zijn en ik thuis was.
Ik belde met het werk en vertelde dat ik door moest naar het ziekenhuis. De VK adviseerde om de komende dagen niet te werken, omdat ik mogelijk gecuretteerd moest worden. Ook gezien mijn emotionele gesteldheid moest ik nu aan mijzelf denken en voor mijzelf zorgen. Makkelijker gezegd dan gedaan als je zelf in de zorg werkt!

Opnieuw een echo
Om een lang verhaal kort te maken;
In het ziekenhuis werd een echo gemaakt en tevens geprikt op mijn hemoglobine waarde, omdat ik behoorlijk wit zag en om te kijken waar dat vele bloeden ineens vandaan kwam.
Op de echo was geen vruchtzakje meer te zien en  bleken er inderdaad nog stolsels aanwezig.  Middels hulp van een eendenbek heeft de gynaecoloog deze stolsels verwijderd. Het viel reuze mee! En geen curettage!
Ze vroeg of we wilden zien wat ze verwijderd had. Ze liet een stolsel van zeker 5 cm groot zien. Deze was in mijn baarmoeder aan het bungelen, zei ze.
Dat waren die trekkingen dus die ik aan mijn navel voelden. Aan het stolsel zag ik ook een soort ‘slangetje’ zitten wat leek op een mini navelstreng. Een stukje placenta. Zo bizar. Dat zoiets ‘kleins’ (ik vond het nog behoorlijk groot) zoveel bloed kan veroorzaken.

Hoewel ik het bloedverlies als heftig heb ervaren voelde ik mij gek genoeg een stuk beter nadat het stolsel/placenta van 5 cm eruit was. Ik denk dat ze ook een deel van mijn hormonsters meegenomen hebben! Daar had ik afgelopen week behoorlijk last van.
We haalden Aron op bij zijn oma en daarna ging ik een dutje doen om te bekomen van alles. Want ik was behoorlijk moe.
Het was fijn om daarna een aantal dagen vrij te zijn. Pas tegen donderdag voelde ik mijzelf geestelijk ook een stuk beter.
Ik ben blij dat ik naar mijn lichaam geluisterd heb, de VK heb gebeld en dat zij vrijwel meteen is gekomen. Ook was het fijn dat we direct doorgestuurd werden naar het ziekenhuis.
Dus dames, voor degene die hetzelfde hebben meegemaakt of er midden in zitten; luister naar je lichaam, houdt deze goed in de gaten en als je het niet vertrouwd bel dan de VK. Ook nu hebben ze mij op het hart gedrukt dat ik ten allen tijden kan bellen mocht er iets zien of voor een overleg. Zij zijn er niet voor niets.
De nazorg was overigens ontzettend prettig vanuit de VK!

We also recommend

1 Comment

  • Reply
    Simpel,met een snufje liefde
    10/05/2017 at 6:33 AM

    Wat een heftige miskraam heb je gehad. Het is altijd al heel erg als je het door moet maken maar als het dan ook nog eens op deze manier gaat dan is het helemaal heftig.

  • Leave a Reply