Dag zwangerschap

By

Het is 4 maart als er een licht positief streepje op de test verschijnt. Hij droogt alleen raar en dun op. Toch weet ik zeker dat ik zwanger ben!
Op 6 maart doe ik opnieuw een test. De positieve streep is al een stuk duidelijker. Mijn hart maakt een sprongetje.
Met een app reken ik uit dat ik rond 9 november uitgerekend ben. Wat een mooie datum. Dan zijn Daniël en ik namelijk 8 jaar samen. Een échte liefdes baby.

Verassing
Snel ga ik aan de slag. Ik pak een wit rompertje uit Aron zijn commode en zoek via internet een plaatje van Batman. Deze maak ik deze af met de tekst ‘Future Big Brother. Sidekick coming november 2017′.
Met transferpapier bestrijk ik de tekst op het rompertje. Meteen maak ik van het moment gebruik om ook een Batman op een kussen te strijken. Onder het mom  ‘kom eens op Aron zijn nieuwe kamer kijken‘ lok ik bij thuiskomst Daniël naar boven.
Het rompertje ligt op het kussen. In de eerste instantie leest Daniël over de tekst heen.  Dan kijkt hij met wat vochtige traanogen mij aan. ‘Is het echt waar? Echt waar?’.
Ik knik iet wat emotioneel. Oh god, beginnen die hormonen nu al!?
‘Ja, Aron wordt grote broer!’

Afspraak verloskundige
Op 7 maart doe ik voor de zekerheid nog een test. Dit is echt een knaller! Ik bel de verloskundige en op 30 maart in de middag mogen we op intake komen. Om 16.30 uur wordt de echo gepland in het echocentrum. Spannend, maar het duurt nog zo lang!!
We besluiten een week later het nieuws toch al aan onze ouders en broers te vertellen. Ook mocht het mis gaan, dan weten zij in elk geval van de zwangerschap af.
Op het werk raad een collega dat ik zwanger ben. Als je het eenmaal tegen één iemand zegt is het moeilijk om je mond te houden. Vanwege een hoop veranderingen rondom cliënten op het werk vertel ik het tegen een aantal collega’s. Wel zo fijn als er met mij meegedacht wordt tijdens de uitvoerende en verzorgende werkzaamheden!

Een week voor de geplande echo nodig ik mijn vriendinnen uit voor een tapas avondje. Iedereen maakt gerechtjes. Ik maak het toetje met roze en blauwe muisjes als afwerking Ze pikken de hint goed op! Nog steeds onder het mom ‘Tjah, mocht het mis gaan. Dan weten jullie hoe of wat’…
(achteraf gezien een onderbuik gevoel?)

De aankondiging voor de Opa en Oma(s) en broer(tje)

De echo
Daags voor de echo merk ik helderrood bloedverlies op. Ik schrik. Maar alles is zo goed doorbloed dat een adertje geknapt kan zijn. Het hoeft niks zeggen. Morgen is de echo, dus het heeft geen zin om de VK te bellen. Bovendien heb ik een avonddienst. Ik probeer mij niet druk te maken.
Op 30 maart is het eindelijk zover. We starten de intake bij de verloskundige waarbij we een boel informatie krijgen.
Omdat Downsyndroom erfelijk is binnen mijn familie besluit ik mij deze keer wel door klinisch genetica te laten testen of ik drager ben van het erfelijke gen. De VK maakt meteen een afspraak in het ziekenhuis en plant  de termijn echo erachter aan zodat we alles in één dag hebben. Wel zo fijn.
We lopen bij de VK naar buiten met een tasje tijdschriften over zwangerschap en gaan richting Echocentrum Focus.

“Ik ben bang dat het niet goed zit”
hoor ik de echoscopist zeggen

Voor de echo ben ik behoorlijk nerveus en vind het spannender dan bij Aron.
Uitwendig kan de echoscopist niks vinden/zien. Er wordt een inwendige echo gemaakt. Misschien ben ik minder ver dan ik dacht? Dat was bij Aron ook.
Ze zoekt en kan eigenlijk niets zien. Enkel een lege vruchtzak met niks erin. We rekenen alles nog eens na. Eerste dag van mijn laatste menstruatie, wanneer ik een positieve test had. Want in plaats van 8 weken zou ik, hoe het eruit zag op de echo, 6 weken moeten zijn. Maar dan zou er een kloppend hartje te zien moeten zijn. Of in elk geval iets. En er is niets te zien..
“Ik ben bang dat het niet goed zit” hoor ik de echoscopist zeggen. Ik vat hem nog niet helemaal. Misschien heeft ze niet goed gekeken en speelt het garnaaltje verstoppertje?
Ik kleed mezelf aan.
“Gaat het wel?” vraagt ze lief. Ik begin te snikken. Ik moet alles laten bezinken.
“Wat nu?” vraag ik kort. Ze gaat mijn verloskundige bellen die mij terug zal bellen. Ze adviseert om naar huis te gaan en even alles eruit te huilen. Daniël en ik lopen terug naar de auto. Onderweg voel ik me aangedaan, aangeslagen en verdrietig. Dit hadden we nooit verwacht!

Verdriet en afleiding
Bij thuiskomst wacht ik een uur voor ik mijn ouders probeer te bellen in afwachting van het bericht van de VK.
“Helaas, geen goede echo” en ik vertel huilend het verhaal. Het is afwachten tot mijn lichaam het zelf afstoot. De VK belt maandag terug hoe het weekend is gegaan. Zelf wil ik het een week aanzien.
Ik stuur mijn vriendinnen een berichtje met het verdrietige nieuws.

De volgende dag ben ik gelukkig vrij. De afspraak met bekenden die dag zorgen voor een goede afleiding.
Als ik later Aron bij mijn ouders ophaal stuur ik een familieapp uit voor de familielunch die ik deze keer regel.
Eigenlijk wilde ik de familie het leuke nieuws tijdens de lunch vertellen.
Ik reserveer de locatie en stel iedereen op de hoogte van de lunch.
De steunende woorden van mijn neef die het zelfde meegemaakt heeft doen mij erg goed.

Mijn broertje René komt thuis aan en vraagt hoe het met de buikpijn is. Hij stond erbij in de supermarkt toen ik mama belde met het slechte nieuws. Omdat René eigenlijk niks van de zwangerschap heeft meegekregen, hebben we dit zo gelaten. Achteraf maar goed.
Hij vraagt waarom ik buikpijn had en of het diarree was. Hij aait liefjes over mijn buik. Ik vertel hem dat het alweer beter gaat en hij geeft me een kroel.

Een missed abortion / gemiste miskraam
Nu is het afwachten tot mijn lichaam alles zelf afstoot.
Het is zo raar. Het moment dat we bij de VK buiten stapten waren we nog in ‘blijde verwachting’. Om in datzelfde uur erachter te komen dat het kort na de innesteling mis is gegaan en er van een zwangerschap  geen sprake was. Hoe alles kan veranderen in nog geen 24 uur.

Vermoedelijk is het bij de celdeling al mis gegaan. Dat kan komen doordat er informatie mist in de cellen van bijvoorbeeld de hersenen. Of een chromosoom afwijking.
Het geeft mij rust dat het enkel nog een klompje cellen was in plaats van garnaaltje met een kloppend hartje. Volgens de echoscopist is er geen kloppend hartje geweest. Dat maakt het – voor mij althans – iets minder beladen waardoor ik het kan relativeren.
Toch ga je jezelf na of je iets verkeerds hebt gedaan; te zwaar getild, iets verkeerds gegeten, stress?
Maar dat is niet het geval. “De Ikea is een schroefje vergeten te leveren. Nu kan de kast niet in elkaar” een beredenering die ik op een forum lees over miskramen.

Al een kindje in je hart
Het maakt het niet minder makkelijker op. Ook al weet mijn verstand hoe het zit, mijn hart kan er niet aan wennen. Vanaf de positieve test maakt je hart ruimte voor een kindje op komst.
Samen fantaseer je hoe de baby eruit ziet, de naam, het slaapkamertje en bovenal hoe Aron zich als grote broer zou gedragen. In één klap is die bubbel weg en moet je afscheid nemen van een zwangerschap die er eigenlijk al een paar weken niet meer is.
Maar doordat je lichaam denkt dat er iets zit (het vruchtzakje) blijft het hCG hormoon aanmaken. Je lichaam mist het moment dat het over moet gaan in een miskraam. Een Missed Abortion dus.
Met 6 weken kwam Moeders voor Moeders langs en ook dat was een knal test!Waar ik mij het meest over verbaas is dat je lichaam je dus zo ontzettend voor de gek kunt houden.

Mijn buik rommelt dat weekend wat aan en ik verlies zo nu en dan bloed. Ik voel me niet meer zwanger. Langzaamaan neem ik afscheid van deze zwangerschap. Samen met Daniël praat ik er veel over.
Voor nu genieten we extra van Aron en van ons drie als gezin. Ik geniet intens van het aanblik als Daniël met Aron buiten in de tuin aan het spelen is. Het maakt mij emotioneel te gelijk. ‘Wat als…. we met zijn 4en waren.’
Onze tijd komt nog wel. Eerst dit maar een plekje geven. Het helpt me in elk geval om dit alles op te schrijven.

Heb jij ook eens een miskraam, missed abortion meegemaakt?

Heb jij ook eens een MA of miskraam meegemaakt?

We also recommend

9 Comments

  • Reply
    Shirin
    02/04/2017 at 11:42 AM

    Meid wat heftig en wat mooi Geschreven!! Succes met de verwerking hiervan!

  • Reply
    Kelly
    02/04/2017 at 11:44 AM

    Ik wil je eventjes heel veel sterkte en kracht toewensen..❤

    Ik heb exact hetzelfde gehad alleen dan bij mijn allereerste zwangerschap.. Nu ben ik inmiddels precies 38 weken zwanger van ons eerste ‘echte’ kindje. Al vergeet je die miskraam nooit meer.

  • Reply
    simpel, met een snufje liefde
    02/04/2017 at 12:16 PM

    Wat heftig en wat ontzettend sneu dat het niet zo heeft mogen zijn. Ik wens je heel veel sterkte en neem de tijd om het een plaatsje te proberen te geven. Ik heb 2 miskramen mee gemaakt.

  • Reply
    Natasja
    02/04/2017 at 1:20 PM

    Wauw… heftig! Ik ben zelf 13 weken zwanger van mijn eerste en was voor de eerste echo heel bang voor een miskraam of een ma. Nu we 13 weken zijn, voel ik me een stuk zelfverzekerder.
    Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe. Hopelijk mogen jullie binnenkort toch een gelukkig gezin van 4 worden.

  • Reply
    Anne
    02/04/2017 at 1:30 PM

    Jeetje wat heftig.. heel veel sterkte met het verwerken ervan en hopelijk is jullie in de toekomst een mooie zwangerschap gegunt!

  • Reply
    Marijke
    02/04/2017 at 3:14 PM

    Ik wil je gewoon even een dikke knuffel geven en veel sterkte wensen met de verwerking. 🌼🌹🌷🌻

  • Reply
    René
    02/04/2017 at 4:08 PM

    Liefs van ons voor jullie drie. René, pa en ma

  • Reply
    Lieke van Veen
    02/04/2017 at 10:53 PM

    Heel veel sterkte <3

  • Reply
    Kreanimo
    04/04/2017 at 4:07 PM

    Héél veel sterkte!

    Bij mij kwam het vruchtje af en ik wist het meteen dat het DAT was.
    Het plaatsje geven zal wel lukken, maar het ‘wat als’ zal blijven.

  • Leave a Reply